۱۴ژوئن ۲۰۲۵ - بر اساس یافته های جدید منتشر شده در مجله دیابت، چاقی و متابولیسم، افرادی که به بیماری سلیاک یا اختلالات تیروئید مبتلا هستند، ممکن است در معرض خطر قابل توجهی برای ابتلا به دیابت نوع ۱ (T1D) باشند. این مطالعه که توسط دکتر استیو وی. ادلمن و همکارانش از دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو انجام شده است، اهمیت غربالگری پیشگیرانه برای دیابت در مراحل اولیه را در این جمعیت از بیماران برجسته کرد
این مطالعه گذشته نگر و مشاهده ای، داده های مربوط به ادعاهای بیمه در دنیای واقعی را برای ارزیابی میزان بروز دیابت نوع ۱جدید در بین افراد مبتلا به بیماری سلیاک، پرکاری تیروئید (مانند بیماری گریوز) و کم کاری تیروئید (مانند تیروئیدیت هاشیموتو) در مقایسه با افراد همسان که هیچ یک از این بیماری های خودایمنی را نداشتند، تجزیه و تحلیل کرد. تیم تحقیقاتی از یک استراتژی تطبیق نمره تمایل ۱:۱برای اطمینان از ویژگی های پایه مشابه بین گروه ها استفاده کرد تا امکان مقایسه دقیق تر خطر دیابت فراهم گردد.
این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:
• در طول یک دوره پیگیری به طور متوسط دو ساله، مشخص شد که افراد مبتلا به بیماری سلیاک، پرکاری تیروئید یا کم کاری تیروئید در مقایسه با افرادی که این بیماری ها را نداشتند، به طور قابل توجهی بیشتر در معرض ابتلا به دیابت نوع ۱قرار دارند.
• در گروه بیماری سلیاک، ۰.۱۴ درصد (۶۸نفر از ۴۷۰۹۹نفر) به دیابت نوع ۱مبتلا شدند در حالی که این رقم در گروه کنترل ۰.۰۶ درصد (۲۷نفر از ۴۷۰۹۹نفر) بود.
• در میان افراد مبتلا به پرکاری تیروئید، ۰.۱۷ درصد (۲۸۱نفر از ۱۶۴,۸۳۰نفر) به دیابت نوع ۱مبتلا شدند، در حالی که تنها ۰.۰۶ درصد(۹۹نفر از ۱۶۴,۸۳۰نفر) از همتایان همسان آنها در گروه کنترل به این بیماری مبتلا شدند.
• در گروه کم کاری تیروئید، ۰.۱۸ درصد (۱۷۵۶نفر از ۹۸۰۴۷۷نفر) به دیابت نوع ۱مبتلا شدند، در حالی که این رقم در گروه کنترل ۰.۰۸ درصد (۷۶۴نفر از ۹۸۰۴۷۷نفر) بود.
• خطر ابتلا به دیابت نوع ۱در هر سه گروه بیماری در مقایسه با گروه کنترل بیش از دو برابر بود، با نسبت خطر ۲.۵۴ برای بیماری سلیاک، ۲.۹۸ برای پرکاری تیروئید و ۲.۴۱ برای کم کاری تیروئید.
• خطر ابتلا به دیابت نوع ۱به ویژه در افراد زیر ۱۸سال افزایش داشت.
• زمان تشخیص دیابت نوع ۱در افراد مبتلا به بیماری های خودایمنی کوتاه تر از افراد بدون بیماری های خودایمنی بود، که نشان دهنده پیشرفت سریع تر به سمت دیابت بالینی در این گروه ها است.
محققان پیشنهاد کردند که افراد مبتلا به بیماری سلیاک یا اختلالات تیروئید می توانند از غربالگری منظم برای دیابت نوع ۱، به ویژه برای نشانگرهایی مانند اتوآنتی بادی های جزایر لانگرهانس که می توانند وجود مرحله ی دومدیابت نوع ۱را قبل از بروز علائم بالینی نشان دهند، بهره مند شوند. تشخیص زودهنگام می تواند مداخلات به موقع، از جمله درمان های اصلاح کننده بیماری، را امکان پذیر سازد و به طور بالقوه از شروع دیابت آشکار و عوارض آن جلوگیری کرده یا آن را به تأخیر بیاندازد.
این یافته ها، ارتباط متقابل بیماری های خودایمنی را تقویت کرد و نیاز به رویکردهای مراقبتی یکپارچه را برجسته نمود. نویسندگان از افزایش هوشیاری و پروتکل های غربالگری برای شناسایی زودهنگام افراد در معرض خطر حمایت کرده و دریچه ای از فرصت را برای استراتژی های پیشگیرانه معرفی نمودند.
منبع: